Heren 3

Johan Albers
René Beens
Jasper Blei
Martin Bruins
Joop van Dijk
Rein van Dijk
Anne Drenth
Peter Harsevoord
Peter Heineke
Martijn Klasens
Henri Kragt
Henk Lokhorst
Gerrie Metselaar
Egbert Rotman
Patrick Rotman
Jan Schrijver
Ruud Vossebelt

Trainer:  
Coach:  
Aanvoerder: Johan Albers

- 28-01-12 Zignea 2 - Deltasteur 3
- 17-12-11 Hattem-Wezep 2 - Deltasteur 3
- 26-11-11 Deltasteur 3 - Triton Putten 2
- 19-11-11 Deltasteur 3 - Zignea 2
- 12-11-11 Houtrib 2 - Deltasteur 3
- 29-10-11 Woelwaters 2 - Deltasteur 3
- 08-10-11 Octopus 1 - Deltasteur 3
- 01-10-11 Aquapoldro 3 - Deltasteur 3
- 24-09-11 Deltasteur 3 - Aquapoldro 3
- 17-09-11 Proteus 3 - Deltasteur 3

Even stilstaan bij... Op 24 januari 1945 overleed Sam Boektje in het concentratiekamp Auschwitz.
U dacht hier een leuk stukje te gaan lezen over de wedstrijd van heren 3 afgelopen zaterdag, en dan lees je opeens deze eerste zin…

Sam Boektje behoorde tot de kleine joodse gemeenschap in Kampen (dat waren er destijds nog een stuk of veertig). Een gewone Kampenaar, een middenstander. Hij was compagnon van zijn zwager D. Jacobs, en beheerde als zodanig de winkel in huishoudelijke artikelen en lampen, D Jacobs en Co. Welke was gevestigd aan de Oudestraat 39 (thans Etos) Later kwam er op nr. 41 (thans Bos Boeken) nog een zaak in sportartikelen bij. Het gezin staat middenin de Kamper samenleving, is actief bij de padvinders en er wordt gemusiceerd. Sam is actief als commissaris en penningmeester bij de zwem en waterpoloclub “de Steur”. Deze vereniging is niet de vereniging waar Deltasteur uit ontstaan is, maar een vooroorlogse zwemvereniging, met een zwembad (als ik het goed heb) aan de overkant in de IJssel. Het is dus aan te nemen dat Sam ook in zijn jonge jaren actief is geweest in de zwem- en wellicht ook waterpolosport. Ik zal hier nog onderzoek naar doen. Op het moment dat de oorlog uitbrak was hij bijna 50 jaar. Het was volgens mij toen niet gebruikelijk dat mensen, zoals wij dat nu wel doen, doorgingen met actief sporten op gevorderde leeftijd, maar Sam was dus nog wel als bestuurslid en official actief.
In 1940 veranderde alles. Nederland werd bezet, en de nazi’s kondigden al snel allerlei maatregelen af die de bewegingsvrijheid van onze joodse stadsgenoten ernstig beperkte. De Boektjes moesten hun winkel sluiten, en mochten alleen nog maar door de achterdeur naar buiten. We mogen ervan uitgaan dat Sam al snel niet meer naar het zwembad mocht om daar nog eens een baantje te gaan trekken. Het bordje “voor joden verboden” zal er wellicht al snel door de plaatselijke autoriteiten zijn opgehangen… Gewone mensen, met een andere cultuur en afkomst, ze mochten niet meer meedoen.
Op 17 november 1942 moesten onze joodse stadsgenoten zich melden bij de Buitensociëteit (waar de buitenwacht stond). Vandaar vertrokken ze per trein naar Westerbork. De familie van Sam werd vermoord in Auschwitz op 3 december 1942. Sam werd geselecteerd bij de mensen die nog konden werken, die nog “van nut” waren voor de nazi’s. Hij overleed in Auschwitz, op 24 januari 1945, afgelopen week 67 jaar geleden, het was drie dagen voordat het Rode leger het concentratiekamp bevrijdde.

Uw stukkiesschrijver is oprichter en bestuurslid van de stichting Kamper struikelstenen. Deze stichting herdenkt de slachtoffers uit deze afschuwelijke periode uit onze geschiedenis. Dit doen we door messing gedenksteentjes te laten plaatsen voor hun huizen. Die steentjes worden vervaardigd door een Duitse kunstenaar, Gunter Demnig, en ze heten Stolpersteine. Van deze steentjes liggen er in Europa op dit moment 32.000, allen persoonlijk geplaatst door Demnig (als een soort boetedoening). Op 21 april zijn er zes steentjes geplaatst voor het adres Oudestraat 39, een ervan dus voor Sam Boektje, die als overeenkomst met ons heeft dat zijn hart lag bij zwemmen en waterpolo. 
Wij mogen blij zijn dat we in een tijd leven dat vrijheid vanzelfsprekend is. Onze vereniging staat open voor eenieder die mee wil doen. Jammer is het soms dat er in de zwemsport weinig mensen uit andere culturen, met een ander geloof, een andere afkomst actief zijn. Maar ze zijn welkom, niemand zal ze belemmeren om deel van onze club uit te maken.
In die vrijheid mochten we zaterdag weer een van onze wedstrijden spelen. Die verloren we, geheel volgens verwachting, met 15-1.

Vrede op aarde (in de mensen een welbehagen)

De kop van dit artikel, een kerstwens, in deze donkere dagen rondom het feest van het licht, daar gingen mijn gedachten naar uit, thuisgekomen na de wedstrijd tegen Hattem-Wezep 2. De kersttijd is een tijd van bezinning, een tijd van nadenken, maar ook een tijd van gezelligheid en gemoedelijkheid. 
Het is ook een periode van veel activiteiten. Activiteiten die het deelnemen aan een potje waterpolo verhinderen.
Zo stond onze zeer gewaardeerde schoenzolenventer op de markt van Kerst in Oud Kampen. Gerrie bracht daar niet zijn, overigens voortreffelijke, zolen aan de man. Ditmaal stond hij met badmeester Roelof glühwein te verkopen. Deze glühwein heb ik op vrijdagavond mogen proeven, en gezegd mag worden, die smaakte meer dan voortreffelijk. Volgens Gerrie lag dat aan het recept: Goede rode wijn, een scheutje cognac, sinaasappel en citroenschilletjes, een oude sok voor het aroma, en als speciaal ingrediënt zijn in de ketel gevallen kunstgebit.
Patrick werd ook gemist, op oefening in Amerika, op bezoek bij Santa Claus dus. Verder ontbraken Ruud, die een zwemwedstrijd om de kerstkransen trofee moest opvrolijken, Johan vanwege kerstboodschappen. De afwezigheid van Rein had ook te maken met KIOK. Zijn vaste vervangster aan de tap van de Reeve, dochter Marjan, moest ditmaal over een kudde schaapjes waken en zodoende kon Rein niet mee.
Goed was het om te zien dat Anne, met een genezende arm breuk, op de publieke tribune aanwezig was. 
Als compensatie voor alle afzeggingen hadden we Harro uitgenodigd voor deze wedstrijd. 
Bij het vertrek was doelman Martin ook nog niet aanwezig, waardoor er lichte twijfel was of ook onze doelman deze wedstrijd afgezegd had. Martin was echter op eigen gelegenheid vertrokken naar Wezep en was dus in staat om zijn plek daar onder de lat in te nemen.

Ik val maar gelijk met de deur in huis: Martin was lijfelijk aanwezig, maar of hij er geestelijk ook bij was, daar twijfelt stukkiesschrijver ernstig aan. De man bij ons in het doel, met rode cap, leek zaterdagavond op zijn decembercollega’s Sint Nicolaas en zijn Amerikaanse tegenhanger waar Patrick op bezoek was. De doelpunten werden deze avond vrolijk cadeau gegeven, zelden heb ik zo’n afwezige, aanwezige doelwachter meegemaakt. Dat zijn we niet gewend van onze rots in de branding, zo’n vrijgevige avond. Elke halve doelpoging gaf zaterdagavond een positief resultaat voor de Hattem-Wezepers.
Wij konden er in eerste instantie aanvallend weerwerk aan geven. Onze stand in midvoor Harro werkte zich uit de naad. Zijn tegenstander had de handen meer dan vol en besloot er flink de beuk in te gooien. Wij weten: dat moet je bij Harro niet doen! Hij wist dat niet. Het resultaat: een bloedneus voor de Hattemwezeper en einde wedstrijd voor Harro. De decembergedachte van vrede... etc. kon bij deze meteen in de prullenbak.
Het verdwijnen van Harro zorgde voor een flinke streep door ons strijdplan: alle ballen op Harro. Elk nadeel heeft z’n voordeel is de gevleugelde uitspraak van onze JC, die overigens niets met kerstmis te maken heeft. Het nadeel van het verdwijnen van Harro werd goedgemaakt door de rest van het team, dat begon plotseling te waterpoloën. 
De 3e periode was een hoogtepunt van Deltasteur 3 dit seizoen. Plotseling waren er prachtige individuele acties, en als kers op de kerstkrans was er een prima uitgespeelde man-meer aanval.
De ster van ons team, zeg maar de piek op de kerstboom, was Peter Heineke. Drie puntgave doelpunten wist hij te scoren. Naast eentje van René en eentje van Peter Harsevoord, leverde dat vijf heren 3 treffers op. 
René was ook nog de veroorzaker van een tegentreffer. Aanwijzingen aan een medespeler geven waarvoor je er uitgestuurd wordt: sinds zaterdag jl. wordt deze regel zelfs op ons niveau toegepast, de pietluttig fluitende arbiters (nee, ik zal ze hier geen oliebol of appelflap noemen) gaven er in elk geval een vijfmeter voor. Verder keek Martin op elk doelpunt van ons twee ballen na, en zodoende werd de einduitslag van deze wedstrijd 11-5 voor de Hattem-Wezepers. 
Als klap op de vuurpijl was de “gewonde” Hattemwezeper na de wedstrijd nog op zoek naar Harro. Die was echter op zoek in Wezep naar een mooie melkbus, het jaar moet toch weer knallend eindigen.

Ik wens jullie allen een hele goede tijd toe de komende weken, vol bezinning, saamhorigheid en liefde. 
Maar vooral veel vrede: in en buiten het zwembad.

Het jaar zit er bijna op…

Het jaar 2011 zal de historie ingaan als een crisisjaar. We krijgen de ene na de andere sombere boodschap te verwerken. Het kalenderjaar zit er bijna op, zaterdag was ik ’s middags de stad in voor de Sinterklaasinkopen. Jongens wat was het druk overal, als je zo in die winkels rondloopt, dan is er van crisis niet veel te merken. Terwijl Ingrid bij Bos boeken in een ellenlange rij stond om mijn sinterklaascadeau af te gaan rekenen stond ik de scheurkalenders van 2012 eens te bekijken. Ik ben een liefhebber van scheurkalenders. Scheurkalenders zijn leuk, al ben ik vaak wel wat nalatig met het tijdig afscheuren van de blaadjes van een scheurkalender. Als je bij mij thuis komt, zeg maar oktober, dan is de scheurkalender nog niet verder dan juni, maar dat terzijde. Scheurkalenders lagen er bij Bos in soorten en maten. Je hebt natuurlijk de afgezaagde, zoals de receptenkalender en de moppenkalender, vol flauwe moppen, de bierkalender, de Nijntjekalender, de Sudokukalender, de sportkalender, de historiekalender, oma’s geheime middeltjeskalender, etc. Een van de leukere: de Fokke en Sukke kalender.

Waarom ik dit stukkie begin over scheurkalenders: de kalender die mij het meest aansprak: de wet van Murphy kalender, die lag er namelijk ook. De wet van Murphy, toegeschreven aan Edward A. Murphy (1918–1990), luidt: als iets mis kan gaan, dan gaat het mis.
Die wet van Murphy geld dit seizoen ook voor heren 3. Bij het inschrijven voor de competitie was er al de wens om uit te komen in de 4e klasse. Een logische wens, in die vierde klasse horen we thuis. Het verhaal is bekend, het verzoek werd niet gehonoreerd, we werden ingedeeld in de derde klasse.
De wet van Murphy slaat dit seizoen genadeloos toe bij heren 3. De tegenstanders zijn te sterk, dat is een gegeven. Wat kunnen we daar tegenover stellen: spelen met inzet, met overtuiging, met gebruik van onze hersens en onze ervaring. De inzet is er beslist, maar we verzandden in goede bedoelingen. Spelen met overtuiging, met onze hersens en gebruik van onze ervaring? Ik zie er weinig van.
We gaan tegen beter weten in volop ten aanval, aanvallen die meestal in een vroeg stadium sneuvelen. Vervolgens worden we “verrast” door een snelle counter van de tegenpartij. Dat levert meestal een doelpunt op. Soms stopt onze doelman een bal. Een enkele maal schiet de tegenpartij tegen de paal of naast.

De wedstrijd tegen Triton 2 vertoonde het beeld zoals hierboven beschreven. We liepen met open ogen in de val. Doelpunten vielen als rijpe appelen. Een enkele maal wist de verdienstelijk invallende reservedoelman Peter een bal te keren.
Om het allemaal nog erger te maken werden schoten tegen de paal en schoten naast het doel door de arbitrage, voor het gemak, ook maar als treffers aangezien. Dan loopt de teller helemaal snel op. Aan de overkant gaan de spaarzame kansen die wij hebben steeds net mis. Wanneer onze doelpogingen uitmonden in bijna doelpunten, dan worden ze niet gegeven.
De wet van Murphy is volkomen van toepassing op het spel van heren 3 dit moment. Als we een bal plaatsen, gaan we er al vanuit dat we ‘m kwijt zijn, dus raken we de bal kwijt. Als we een bal schieten, gaan we ervan uit dat ie toch mis gaat, dus gaat ie mis. Als we hopen op zo nu en dan een cadeautje van de scheids, gaan die presentjes uitsluitend naar de tegenpartij.

Uitslag Heren 3 - Triton Putten 2: 0-20
Doe mij die kalender maar…
Nog eentje in het jaar 2011, op weg naar 2012.

Kip met lavendel

Zaterdag was er eindelijk weer een thuiswedstrijd voor het derde. Het aanvangstijdstip lag redelijk laat op de avond, waardoor er weer een mogelijkheid was om op een normaal tijdstip thuis nog warm te eten. Zo kreeg ik zaterdag, eind van de middag, thuis een nieuw gerecht geserveerd. Kipfilet met geitenkaas en lavendel. Lavendel dat zit meestal alleen in mijn shampoo, vooral als ik die van Ingrid per ongeluk in mijn tas heb gestopt.  Nu zat het dus op de kipfilet. Uw stukkiesschrijver is een alleseter, en haalt dus nergens bij voorbaat de neus voor op, dus ook niet voor kip met lavendel.
Met al die kookprogramma’s op TV wordt het eten toch al steeds aparter en exclusiever. Exclusiever betekent echter ook, steeds kleinere porties. Mijn favoriete programma is “Topchef”. Als je ziet wat die twee mannen, Kranenborg en Jaspers, elke avond op hun bordje krijgen, dan snap ik niet hoe die Julius Jaspers aan zo’n heren drie postuur komt. Wat daar gepresenteerd wordt, beschouw ik altijd als “flauwekul eten”. Het zal zo zijn dat het vaktechnisch enorm moeilijk is om te maken, en dat uw stukkiesschrijver (ex-kok) vaktechnisch gezien het schort van beide heren nog niet mag vastknopen, maar toch: Ik ben een liefhebber van een bordje vol. Gelukkig lag er naast de, overigens best smakelijke, kipfilet, een mooi bergje gebakken aardappelen. Veel te fors geportioneerd, zou het commentaar van Kranenborg zijn.

Uw stukkiesschrijver arriveerde dus met een goed gevulde maag in zwembad de Steur. Eerst moest er nog een taak verricht worden: jurytafel, twee wedstrijden nog wel.* Een mooie gelegenheid om de kip, met lavendel, wat te verteren.
Vervolgens de wedstrijd tegen Zignea. Veel bekende gezichten aan de overkant, want die mannen uit Emmeloord spelen al jaren samen.
Bij ons een redelijk voltallige bezetting, elf van de zeventien spelers aanwezig. 
Uw stukkiesschrijver begon op de bank. Ik begin graag direct aan een wedstrijd. De beslissing van de coach moet je echter respecteren, dus ging stukkiesschrijver nog droog op de bank zitten. Van inzwemmen wordt je nat, en dan zit je daar zo’n eerste periode een beetje te blauwbekken, daar houd ik niet van.
Mijn wedstrijd begon zodoende dus met een 1-4 achterstand, met mijn aanwezigheid in het water, zou het wel stukken beter gaan, bedacht ik optimistisch. Na twee minuten meedoen stond het 1-8. Dat schiet dan ook niet op. Die mannen van Zignea zetten vervelend vroeg druk en maakten het ons lastig. Een goed bespeelbare bal was net zo zeldzaam als een bord vol eten van Kranenborg.
De overige periodes ging ons spel er iets op vooruit, al was dat misschien hooguit omdat de tegenpartij wat gas terug nam? 
Uw stukkiesschrjver beschikte dankzij de kip met lavendel over een flinke portie energie en vocht enkele privé duelletjes uit. Bij een ervan leek het alsof ik geheel onterecht werd weggestuurd, een misverstand, Frank Schotman van Zignea bleek ook nummer elf te dragen en ging er volkomen terecht uit.
In de vierde periode, bij de stand 2-13 (doelpunten Patrick en Rein) besloot ik nog wat extra dadendrang te gaan vertonen. Nog sjachereinig van de wisselbeurt bij aanvang hield ik me bij de overige wisselbeurten afzijdig. Dan moet je daar wel wat tegenover stellen. Naar voren dus! Hierbij werd ik ernstig gehinderd door een Emmeloorder dwarsligger, die er ook al uit moest. De man meer situatie bracht mij in een positie waar ik normaal nooit te vinden ben, op de twee meter lijn van de tegenpartij. Een mooi gat getrokken voor broer Rein, mijn advies: “op Rein!” werd echter totaal genegeerd. De bal ging op Peter, net als mij in de drukte op de twee meter. Peter kreeg geen grip op de bal, evenals enkele verdedigers. Met rechts tikte ik de bal door, op mijn linkerhand, en haalde hiermee doeltreffend uit: wederom historie: twee maal scoren in een seizoen, dat is lang geleden, en dan ook nog met links… nooit vertoond. 
Nog nagenietend van dit wonderschone doelpunt verloor ik mijn tegenstander uit het oog, die de eindstand op 3-14 bracht. 
Volgende week moet er dus maar weer een bijzonder gerecht op tafel komen, benieuwd wat het dan voor avond wordt...

*Twee wedstrijden jureren, op zich geen probleem. Het hoeft echter niet. Dinsdagavond is er een nieuwe W official cursus, 19.30 uur bij mij, in de Regenboog. Van harte welkom!

Historisch avondje in Lelystad

Voor de wedstrijd tegen de Houtrib in Lelystad kwamen 11 afmeldingen binnen. We hebben bij heren 3 een ruime selectie, maar deze hoeveelheid afmeldingen kan geen enkel sportteam verdragen. Elf afmeldingen! Allemaal ongetwijfeld onvermijdelijk, niet te voorkomen, strikt noodzakelijke afmeldingen, dus niemand treft blaam……
Elf afmeldingen betekent dat er nog maar zes spelers overblijven. Uw stukkiesschrijver speelt al heel wat jaren waterpolo, maar ergens met een tekort aan spelers arriveren, dat had ik zelfs nog nooit meegemaakt. In voorgaande seizoenen overkwam het tegenstanders van ons wel eens, en zij meldden zich dan ook prompt af, kwamen niet opdraven, en dit leverde kritische stukjes mijnerzijds op. Niet komen om een wedstrijd te spelen, de sportieve plicht verzaken, dat komt in mijn woordenboek niet voor, en gelukkig ook niet in het woordenboek van de overige vijf aanwezigen zaterdag.
Met Gerrie, Johan en ikzelf konden we toch nog ruim 80 (90?) jaar waterpolo-ervaring in het water brengen. De overige, Jan, Jasper en Henk zijn samen goed voor een jaartje of 10, ietsje minder ervaring dus. Gelukkig konden we op het laatste nippertje Egbert nog toevoegen aan het wedstrijdformulier, zodat er in Lelystad toch nog 7 tegen 7 gespeeld kon gaan worden. Egbert bleek later de beste speler aan onze zijde te zijn.

In het water was niets te merken van enig evenwicht. Het leek wel of de Houtrib continu met een mannetje of twee meer lag te spelen. Ze gooiden er flink tempo in en de jurytafel kreeg blauwe vingers van het doelpunten noteren. We kregen er respectievelijk 6, 7, 4 en 5 om de oren, goed voor 22 treffers van de polderbewoners. Wijzelf raakten met wanhoopspogingen drie maal het houtwerk.
Het leek er zelfs even op dat Henk de eretreffer aantekende. Zijn schot ketste via de onderkant lat net op/voor/achter de doellijn. De scheidsrechter streepte de laatste twee mogelijkheden door, en gaf hiermee aan over geen enkel gevoel te beschikken. Zo’n twijfelbal in zo’n wedstrijd: die moet je blindelings goedkeuren! 
Een historische* 22-0 nederlaag was het eindresultaat van deze vertoning die de naam wedstrijd niet mag dragen. 
Uw stukkiesschijver had voorafgaande aan de wedstrijd de pen al in azijn gedoopt, om een negatief stukje te schrijven over de polder (gewoon weer doorsteken die dijken) , de lelijkste stad van Nederland, de ploegen uit de polder waar je zelden leuk tegen speelt, etc. Nooit heb ik mij meer vergist. We reden door een mooi landschap en zagen een geweldige zonsondergang, arriveerden in het prachtige complex “de Koploper”, waar de dames achter de bar heel vriendelijk zijn, waar men koffie schenkt van superieure kwaliteit, die zeer schappelijk geprijsd is. 
De tegenpartij was vriendelijk, behulpzaam, en sportief. En na de wedstrijd werd de 5e periode geheel betaald uit “de pot” van de Houtrib.
Dat heeft uw stukkieschrijver ook nog nergens meegemaakt. Een geste die zeer door ons gewaardeerd werd, en die navolging verdient!
Met spelers van de beide teams samen aan de stamtafel werd deze merkwaardige avond op een gezellige wijze afgesloten.

*uw stukkiesschrijver verloor in 30 jaar waterpolo nog nooit met 20+ doelpunten. ’t Was al enkele malen kantje boord, maar nu dus de 1e keer.

Een stapje dichterbij…

De 5e wedstrijd van het seizoen, uit naar Woelwaters 2. Na de wedstrijd, onder de douche was het commentaar van uw stukkiesschrijver: “zo… we zijn weer een stapje dichterbij ons einddoel van dit seizoen!” Een uitspraak die in elk trainers vocabulaire thuishoort. Uw stukkiesschrijver is geen trainer, en heeft ook geen ambities in die richting. Met “een stapje dichterbij” bedoelt een trainer meestal: “we hebben vooruitgang geboekt, met het vandaag behaalde resultaat kunnen we in de toekomst goede zaken doen”. Het resultaat van de wedstrijd tegen de Woelwaters brengt Deltasteur 3 inderdaad weer een stapje dichterbij het gewenste resultaat dit seizoen: degradatie. De wedstrijd in Wapenveld was de uitzondering op de regel, in Harderwijk werden we weer met de wetten van de 3e klasse geconfronteerd, in deze klasse hebben we niets te zoeken.
Was het alleen kommer en kwel daar in Harderwijk? Dat durf ik niet te beweren, we hadden er best een plezierige avond. Er staan leuke dames daar achter de bar van “de Sypel”, zij zorgden voor het traditionele bakje koffie vooraf, en de verzorging van de 5e periode. Hertog Jan van de tap, daar maak je bij stukkiesschrijver een goede beurt mee.
In die vijfde periode was er het genoeglijk samenzijn met Bert van Zuilekom, en Geraldien. Bert was ruim 25 jaar geleden de teamgenoot van stukkiesschrijver, in de Steur 2, uitkomend in de 2e klasse, een nivo waarop we destijds prima konden meekomen.
Bert was onze, betrouwbare, doelman, en het was leuk om weer eens samen in een polowedstrijd te spelen, ook al was het ditmaal niet met, maar tegen elkaar. Of Bert nog steeds een goede doelman is? Ik denk het wel, maar hij kreeg nauwelijks kansen om dat te laten zien.
Het eerste schot van de wedstrijd kreeg hij wel om de oren, het is traditie dit seizoen dat heren 3 een voorsprong neemt in de wedstrijd. Die voorsprong zijn we over het algemeen al snel weer kwijt, zo ook in Harderwijk. 6-1 stond er na de eerste periode op het scorebord. De volgende periodestanden waren 5-0 en 5-1, zodat we met een 16-2 achterstand aan de laatste periode begonnen.
In de vierde periode lieten we ons beste spel zien, al lag dat waarschijnlijk meer aan het gas terugnemen van de tegenstanders. Deze periode leverde slechts een tegentreffer op. Een drietal opgelegde kansen om de score aan onze kant nog iets op te leuken lieten we jammerlijk liggen.
Een kansloze nederlaag, het ergste van dit soort wedstrijden is: het klasse verschil is zo groot, je komt het water uit zonder het gevoel te hebben een echte inspanning geleverd te hebben. Op die momenten dat je aanvallend iets wil bijdragen, ben je de bal al weer kwijt, en wanneer je er over denkt om een beetje te gaan verdedigen, dan zit ie er alweer in. 
De p-tjes (volgens de arbitrage had opa er een stuk of 10 verdiend) en de vijf-meters vlogen ons om de oren. 
Geen doen dus daar in Harderwijk, op de 5e periode na… snel vergeten deze wedstrijd.
Vijf wedstrijden, nul punten, het einddoel weer een stapje dichterbij, competitieleiders bedankt!

Arbitraal gedwaal in Wapenveld

Heren 3 reisde zaterdag af naar Wapenveld. In het Berghuizerbad moest er gespeeld gaan worden tegen Octopus 1. Een voor ons bekende tegenstander, vorig jaar werden ze kampioen in onze afdeling. Het verhaal is bekend: wij promoveerden onvrijwillig mee, en zodoende stond de wedstrijd tegen de Wapenvelders opnieuw op het programma. Vervelend is dat niet, want ondanks het feit dat we de twee voorgaande ontmoetingen in het Berghuizerbad verloren, vinden we dit team geen vervelende tegenstanders. Dat komt door de enthousiaste manier van spelen van deze mannen, die manier van spelen wordt vergezeld van een flinke portie inzet, maar vooral ook sportiviteit.
We wisten ons in Wapenveld gesteund door een behoorlijke groep supporters, dank daarvoor!
Slechts een arbiter had de weg naar Wapenveld weten te vinden, de tweede aangewezen man bleek niet aanwezig. Geen probleem, want de wel aanwezige arbiter eiste direct alle aandacht op. Er werd uitgelegd hoe de nieuwe spelregels, betreffende wisselen speelhelft, gehanteerd zouden worden. De plaats voor de wisselspelers werd nauwkeurig vastgelegd, en over twee seconden tekort aan speeltijd volgde ook nog uitvoerig overleg.
We werden gewaarschuwd door René: deze scheidsrechter had een reputatie van populair voor de wedstrijd te zijn, maar onvoorspelbaar in zijn wijze van arbitreren. Vooral geen commentaar: werd ons in de oren geknoopt.

De wedstrijd startte met een aanvallend Deltasteur. We kregen vlotjes de eerste numerieke meerderheid toegewezen. Daar maakten we dankbaar gebruik van door te scoren. Even later moesten er twee Wapenvelders naar het strafhoekje. De gelegenheid voor Jan om al zijn trainingsijver eens in succes om te zetten. Terwijl iedereen Jan aanmoedigde om vooral niet te schieten, deed hij dat toch, en…… met succes. Met een 2-0 voorsprong sloten we de 1e periode af, een ongekende luxe.
De tweede periode leverde eenzelfde spelbeeld. Wij kregen de vrije ballen gemakkelijk mee, en de Octopus spelers, trainer en aanhang begon te mopperen. Zij scoorden nog wel een gelukkige aansluitingstreffer, een bal die via de kruising met een boogje in het veld terugkeerde werd net gemist door uw stukkiesschrijver, en belandde precies op de hand van hun midvoor, die doeltreffend uithaalde. Toch behielden we het beste van het spel, de arbitrage was voor ons van voortreffelijk nivo, we kregen voor- en achterin de vrije ballen gemakkelijk mee. We wisten de marge weer te vergroten, en leken ook de 2e periode met een ruime voorsprong af te kunnen sluiten. Een onzorgvuldigheidje, een verspeelde bal, en een verraderlijk afstandsschot zorgde ervoor dat de marge bij het ingaan van de derde periode nog 1 doelpunt voor het derde was, 3-2.
In de derde periode ging het mis. De arbiter, waar we zo tevreden over waren, werd minder coulant. Uitsluitingen aan onze kant, en zelfs een 5 meter bal voor Octopus, was het gevolg. Het resultaat: een 3-4 achterstand na drie periodes. Dat was op zich geen probleem. Ons spel was goed genoeg, we hadden nog steeds vertrouwen in een goede afloop.
In die vierde periode besloot de arbiter ons plotseling geen enkele vrije bal meer te geven. Onze aanvallers werden zwaar, volgens ons op ongeoorloofde wijze, afgedekt, maar de eigenzinnige fluitist deed er niets meer aan. Uitsluitingen aan onze kant volgden er nog wel, maar goed verdedigend werk, en ook goed keeperswerk zorgden ervoor dat ook Octopus niet meer scoorde. We verloren dus nipt met 4-3, na een goed gespeelde wedstrijd, met formidabele inzet van alle spelers. Een compliment ook op de instelling van de spelers richting arbiter, zijn opvallende aanwezigheid zorgde bij ons niet voor reacties, de acceptatiegrens was hoog!
Voldaan over onze teamprestatie feliciteerden we de Octopus spelers met de punten. Wij willen het liefst aan het einde van het jaar weer vrijwillig degraderen, en dan is met 4-3 verliezen eigenlijk het mooist denkbare resultaat. Je zal er, door een paar per ongeluk overwinningen toch nog net inblijven aan het eind van het seizoen, daar wil je toch ook niet aan denken?

De wedstrijd volgend op de onze ging tussen het 2e van Octopus, tegen Steenwijk 1. De wedstrijd werd geleid door de arbiter die ook onze wedstrijd had gefloten. Wij kennen die Steenwijkers, daar hebben we al vaak tegen gespeeld, die houden van een stevig potje polo. Die wedstrijd begon, en de Octopus reserves bleken ook over enkele licht ontvlambare types te beschikken. Normaal gesproken verlaten wij het bad redelijk snel bij zo’n uitwedstrijd, maar hier, in Wapenveld hing iets in de lucht, dat voelde je gewoon. We namen er een biertje bij en waren benieuwd hoe dit ging aflopen.
Het nivo van de arbitrage vertoonde tijdens onze wedstrijd al een dalende lijn. Deze lijn werd in de wedstrijd erop volgend doorgetrokken. Daarbij kwam, hoe minder de arbitrage: hoe pedanter het optreden. Een scheidsrechter die zichtbaar de show wou stelen in het bad, maar daarbij de draad van de gebeurtenissen kwijtraakte, dat was hetgeen zich voor onze ogen afspeelde.
De gemoederen in het water raakten verhit, en we zagen diverse acties die in aanmerking kwamen voor “de elleboog van de week”. In een enkel geval werd er zelfs iemand uitgestuurd, meestal de ontvanger van de “elleboog”. Luidruchtig commentaar van de tribunes, met name van Octopus aanhang, was het gevolg.
Peter, nog in de stemming van het oktoberfest, trakteerde alweer op een biertje, en wij wilden nog lang niet naar huis.
Na de zoveelste schermutseling in het water werd de wedstrijd stilgelegd. De arbiter had het besluit genomen om de publieke tribune te laten ontruimen. De beste beslissing van de arbiter tijdens deze waterpoloavond: als je zo beroerd staat te fluiten, dan wil je daar zo weinig mogelijk getuigen bij hebben. Logisch toch? Wij hadden uiteraard geen trek in een zo plotseling einde van de 5e periode, maar er zat niks anders op. Publiek vertrekken of staken: dit wilden we de gastheren van deze avond niet aandoen. Octopus aanhang, Deltasteuren, Steenwijker spelersvrouwen, en zelfs een aanwezige 70+er... Iedereen moest eruit, de deur op slot, en zo werd de wedstrijd Octopus 2 – Steenwijk 1 vervolgd.
We gingen, zonder de uitkomst van deze wedstrijd te kennen*, toch maar huiswaarts. Het einde van weer een prachtige waterpoloavond.

* (Steenwijk won: 4-10)

Zomeravondwaterpolo in Apeldoorn

Tien afzeggingen kwamen er binnen voor de uitwedstrijd tegen Aquapoldro. U zal wellicht denken: dat is niet vreemd na de thuisnederlaag tegen dezelfde tegenstanders, een week eerder. 4-12 stond er na de wedstrijd in Kampen op het scorebord, en dan mag je er een week later alweer naartoe. Het is niet zo dat er bij ons team zomaar wordt afgezegd, de meeste meldingen kwamen met goede redenen binnen: Rein (blessure), Martijn (coachen 1e / blessure), Henk (blessure), Jasper (in zeer verre oorden aan het werk, Mauritius), Ruud (zwemwedstrijd), Henri (zwemwedstrijd), Peter (oktoberfest!), Anne (gebroken arm), Martin (?) en Gerrie (feestje) konden er niet bij zijn.
Tijd om vervangende krachten in te huren dus. Harro en Jos bleken nog speelgerechtigd, en kwamen de ploeg bijstaan. Met de extra hulp erbij waren we toch nog in staat om met tien namen op het wedstrijdformulier in te vullen. Drie van deze namen verschenen eerder deze zaterdag ook al op het formulier van het 2e, waarmee zij eerder op de dag een wedstrijd speelden in Losser. Patrick, René en Jos hadden er dus al een halve wereldreis op zitten voor de wedstrijd in Apeldoorn.
Voor deze gelegenheid nam onze, ook al geblesseerde maar nimmer afzeggende, aanvoerder Johan de plaats in het doel in.

We begonnen goed aan de wedstrijd. Harro is een balvaste midvoor, en het resultaat van het kunnen aanspelen van een midvoorspeler was er de oorzaak van dat er zowaar enige lijn in ons spel zat. Dat is voor Heren 3 al heel wat. We konden niet voorkomen dat we op achterstand kwamen. Harro produceerde de gelijkmaker, maar slecht opletten van Jan, en matig verdedigen van uw stukkiesschrijver zorgde ervoor dat er na de eerste periode een 3-1 achterstand op het bord stond.
Gezegd mag worden dat Johan met enkele knappe reddingen grotere schade voorkwam. Ondanks het knappe keeperswerk liep de achterstand gedurende de wedstrijd verder op, waarbij er toch een compliment gemaakt moet worden voor de strijdlust van alle Heren 3 spelers deze avond. Jos bekroonde zijn tijdelijke comeback bij ons met een doelpunt, een goed uitgevoerde drukbal. Harro produceerde in totaal vier treffers, zodat wij op een mooi totaal van vijf gescoorde doelpunten uitkwamen, en dat is toch weer twee meer dan de doelstelling: 3 (doel)punten halen per wedstrijd. Heren 3 heeft op dit moment 11 punten uit 3 wedstrijden, toch een mooi resultaat.
De tegenstanders uit Apeldoorn scoorden er op deze avond 13, mede te danken aan wat al te “gul” fluiten van de Apeldoornse helft van de arbitrage, die nogal royaal was met het uitdelen van p’tjes en s’jes ten nadele van ons. En natuurlijk ook aan het veel betere, snellere spel en de vele goed uitgevoerde aanvallende acties hunnerzijds.

Het hoogtepunt van de wedstrijd kwam ditmaal na afloop. Op het terras van de Sprenkelaar, was er de mededeling van René en Margriet: Er komt een nieuw Deltasteurtje aan, nog even een half jaartje “broeden” en dan gaan we ‘m verwelkomen. Als je met zo’n bericht, op een zomeravondterrasje, onder het genot van een vers getapte Veltins, na een heerlijke pot waterpolo, de avond afsluit dan denk je: het leven (in Heren 3) is verrukkelijk!

What’s in a name

We spelen al weer meer dan 10 jaar onder de naam Delltasteur. Een naam die uw stukkiesschrijver nog steeds maar matig geslaagd vind. “de Steur” was en is nog steeds een mooie naam voor een Kamper zwemvereniging. Dat “Delta”moest er destijds bij om onze IJsselmuider zwemvrienden te kunnen annexeren. De KZ & PC de Steur had beter verder gekund als K & IJ Z PC “de Steur”, in de volksmond dus gewoon “de Steur”. Het terugdraaien van de geschiedenis valt over het algemeen niet mee, dus zullen we het nog wel decennia lang moeten doen met die foeilelijke naam Deltasteur.
Wie het nog minder getroffen hebben zijn onze tegenstanders van afgelopen zaterdag. Het merendeel van het team van Aquapoldro 3 bestond uit jonkies, dus die zullen er weinig last van hebben. Twitteraar Steven van Andel noemt Aquapoldro zelfs de mooiste club van Nederland. De drie oudere aanwezige spelers zijn ongetwijfeld ooit lid geweest van AZC of “Zevenhuizen”, de zwemclubs waaruit deze fusieclub ontstaan is. Daar in Apeldoorn kozen ze destijds de naam Aquapoldro. De motivatie voor het verzinnen van die naam ligt in de oorspronkelijke naam van Apeldoorn: Appoldro. De beslissing om de term Aqua te verbinden met Appoldro moet haast wel genomen zijn na afloop van een vijfde periode die net even te lang geduurd heeft.
Als je de naam van deze club leest, en je weet niet waar ze vandaan komen dan is de eerste gedachte: IJsselmeerpolders. Een club uit Almere Muziekwijk, Molenwijk of een van de tientallen andere wijken daar. Bij Aquapoldro denk je niet aan Apeldoorn, en dat is toch echt de plaats waar vanuit onze tegenstanders richting Kampen reisden op zaterdag jl. Een mix van jong en oud dus, dat Aqapoldro 3. Deze ploeg was toe aan hun derde wedstrijd, van de voorgaande twee eindigde er eentje in winst en eentje in verlies.
Gelukkig waren er weer een zestal afzeggingen, zodat we nog een beetje ruimte overhielden op het wedstrijdformulier, waar elf Deltasteur namen werden opgeschreven. Eén van de, onverwacht, aanwezigen was Martijn. Martijn zit al geruime tijd aan de kant met blessureproblemen. Spelen in het 1e zal er wel niet meer van komen, en zelfs met potjes in het 3e is het oppassen, vooraf werd afgesproken dat Martijn slechts 1 periode zou meespelen. Ook verrassend was het aanwezig zijn van René, die officieel nog op vakantie was. Na het lezen van het eerste wedstrijdverslag was René spontaan aan de thuisreis begonnen, om zijn in zwaar weer verkerende teamgenoten bij te staan. De titel “man of the match” was bij deze al voor de wedstrijd uitgereikt aan René.

De wedstrijd begon met een aanvallend Deltasteur. De aanwezigheid van Martijn op midvoor gaf ons vleugels. We kwamen tweemaal op voorsprong, en gingen rusten met 2-2.
Vanaf periode twee ging het zonder Martijn, en dat deed het wedstrijdbeeld direct kantelen. Onze midvoor spelers hadden direct minder in de melk te brokkelen, en de Apeldoorners vatten moed. Met pressie hele veld maakten ze het ons lastig, daar houden we niet van, we willen een beetje rustig ballen, niet worden opgejaagd. De pressie zorgde voor veelvuldig balverlies en messcherpe counters. Ondanks uitstekend keeperswerk van Martin moesten we toch enkele doelpunten incasseren. Onze productie droogde op. Met 6-2 werd er van helften gewisseld.
In de derde en vierde periode ging het lampje bij de meeste Deltasteuren toch langzaam uit. De inspanning, geleverd in het eerste deel van de wedstrijd, kon niet meer worden volgehouden. We incasseerden met enige regelmaat een tegentreffer. Stukkiesschrijver incasseerde een schopje op de vorige week in Twello licht gekneusde rib. Wij scoorden nog een keertje tegen en zo leek de wedstrijd geruisloos uit te gaan. 
Tot de laatste seconden dan……
De slagroom op de taart, het hoogtepunt van de avond, kwam ditmaal op naam van Henk. Met nog 10 seconden te gaan kregen we plotseling een man meer toegewezen. Henk dook plotseling op, een sprintje langs de zijlijn. Hij koos positie op 45 graden naast de linker doelpaal. En dat is precies de plaats waar we op al die trainingen van de laatste tijd steeds de bal krijgen aangespeeld. Die trainingen hebben Henk vertrouwen gegeven. Waar tot vorig seizoen zo’n opgelegde kans steeds jammerlijk gemist werd, daar bleek nu het resultaat van wekenlange inspanningen. Een prachtige boog en curve aan de bal, deed deze onhoudbaar over de doelman gaan. Het was onze vierde treffer van de avond. Een doelpunt dat ervoor zorgde dat we, ondanks de 12-4 nederlaag, met een tevreden gevoel het bad verlieten.

Komende week reizen we naar Apeldoorn. Daar spelen we tegen wat had kunnen zijn: ZPZ Apeldoorn, AZC-Zevenhuizen, de Mid-Veluwe Zwemmers, ZC Oranje Nassau, “Royal Apeldoorn” of ZC de Kroondomeinen. Ze hebben gekozen voor de naam Aquapoldro. 
In de herhaling dus, een uitwedstrijd tegen dezelfde tegenstanders.
Het voorstel van René: Na afloop weer vette vingers halen in een van de plaatselijke delicatessenzaken, de McD’s, KFC, shoarmatent o.i.d.

Zwevende doelmannen, mooie doelpunten en vette vingers

Vorig jaar speelden we waterpolo onder de vlag van heren 4 en 5. Na het vertrek van de Zwolse heren 3 spelers, en het inschrijven van een onder 19 team, gaan we dit jaar de competitie in als Deltasteur 3. Jarenlang gingen we door het land als 3e, maar dan wel spelend in de 4e klasse. Dit jaar zijn we opgezadeld met de Zwolse erfenis, en dat betekent spelen in de 3e klasse. Dit moet dan ook nog gebeuren met een team dat de beste spelers aan heren 2 heeft moeten afstaan.
Voor aanvang van het seizoen heeft de polocommissie nog pogingen ondernomen om ons toch in de 4e klasse in te schrijven, maar de beleidsmakers van de bond waren doof en blind voor al onze argumenten. Bobo’s overtuigen met redelijke argumenten is over het algemeen een vrij kansloze missie, daar ben ik in al die jaren waterpolo zo langzamerhand wel achter. Dus moet heren 3 dit jaar ook veel op pad om kansloze missies te ondernemen.

Het mag gezegd worden, de mannen van het nieuwe derde hebben de zaak sportief opgevat. De eerste trainingen na de zomervakantie werden goed bezocht, en we hebben ter voorbereiding zelfs deelgenomen aan een echt toernooi. Het toernooi in Wijhe leverde alvast de eerste seizoensoverwinning op, wij wonnen hier een potje tegen Hattem-Wezep. De overige wedstrijden leverden acceptabele nederlagen op.
Het was heel wat jaren geleden dat uw stukkiesschrijver een toernooi had gespeeld. En het was zeker 30 jaar geleden dat er gespeeld werd in het buitenbad van Wijhe. De sentimentele en nostalgische gevoelens werden nog versterkt door de speaker, die ons consequent aankondigde als “de Steur”
Er werd gespeeld in een prima sfeer. Onze gelegenheidsdoelman Gerrie oogde daar in Wijhe ook dertig jaar jonger, bij sommige reddingen zagen we zijn knieën boven water, met prachtige saves werden de ballen uit de bovenhoek getikt. Al met al een mooie seizoensopening.

Met voorzichtig optimisme reisden we naar Twello, voor de wedstrijd tegen Proteus 3. Dat is weer eens wat anders dan Genemuiden en Dronten. Voor uw stukkiesschrijver en veel van zijn teamgenoten was het optreden in “de Schaek” zelfs een heus debuut, we hebben daar nog nooit gespeeld.
Nieuw voor ons is ook: spelen met twee scheidsrechters. De verhoging van de kwantiteit betekent niet automatisch een verhoging van kwaliteit, maar dit terzijde. De kans dat er geen scheidsrechter komt opdagen is hiermee in elk geval een stuk kleiner, we hebben ze toch nodig die mannen.

De wedstrijd begon met een sterk verdedigend Proteus. Op zoveel respect hadden we niet gerekend, de mannen uit Twello lagen allen binnen hun eigen 7 meter. Bij het eerste balverlies bleek al de bedoeling van dit spelletje. Vliegensvlug werd er omgeschakeld, dat kennen we niet in de 4e klasse. Al snel kwamen er kansen, maar de Proteus mannen hadden in de eerste periode het vizier nog niet op scherp. Met een acceptabele 2-0 achterstand sloten we die periode af.
De verdedigende tactiek bleef gehandhaafd bij Proteus, wij hadden 80 % balbezit en nul kansen, de mannen van Proteus hadden aan 20 % voldoende om kans op kans te creëren. Ook vanaf de kant kreeg de ploeg uit Twello wat extra hulp, we liepen tegen enkele makkelijke uitsluitingen aan. Het gevolg was dat de score negatieve ging uitpakken. Binnen een minuut lagen er alweer twee in. De eerste heren 3 treffer van het seizoen kon wel worden genoteerd, een spaarzame goed uitgevoerde aanval werd door Patrick met een prachtig taterschot afgerond.
Halverwege stond het 6-1. De wedstrijd ging ongewijzigd verder. Het antwoord op de tactiek van Proteus zou moeten zijn: goed en zuiver schieten van afstand. Helaas hebben we niemand die dat kan. Op de training doen we de laatste tijd nog wel eens oefeningen in verrassingsschoten. Het werd tijd om er zo eentje te proberen. Uw stukkiesschrijver kwam van zijn eigen helft naar voren, zag zoals gebruikelijk geen afspeelmogelijkheid, en gooide maar eens zo’n verrassingsbal tegenaan. De doelman keek, schatte de bal in als “hoog over” en zag ‘m tot zijn (en mijn) verbazing precies boven in de hoek belanden. En zo is mijn totaalscore over de laatste twee seizoenen samen, nu al in de eerste wedstrijd bereikt.
Later in de wedstrijd waren er nog een stuk of vijf van dergelijke pogingen, die allen jammerlijk mislukten. Hiermee is wel het totaal aantal doelpogingen dat ik ondernam in de laatste drie seizoenen geëvenaard. Zo waren er toch nog lichtpuntjes deze wedstrijd, die overigens op het einde een 17-2 score op het bord bracht. Een forse nederlaag in een toch wel met een positieve instelling gespeelde wedstrijd.

Op de terugweg hebben we het vergeten teamuitje alvast ingehaald met een diner bij de KFC in Apeldoorn. Met vette vingers, volle magen en een verzameling bakjes rauwkost (die lusten mijn teamgenoten niet, wij vinden dat thuis heel lekker) gingen we huiswaarts.